I Became the Despised Granddaughter of the Powerful Martial Arts Family ฉันคือหลานสาวตระกูลจอมยุทธ์ผ

ยอน เด็กกำพร้าที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากข้างถนน ได้ถูกชายคนหนึ่งพาไปยังคฤหาสน์ตระกูลแพงรีพร้อมกล่าวอ้างว่าเป็นพ่อของเธอ
ทว่าคฤหาสน์นั้นกลับเต็มไปด้วยเหล่าอสรพิษในคราบญาติ ที่พร้อมจะกลืนกินเธอได้ทุกเมื่อจนกระทั่งวันที่ชายผู้เป็นพ่อจากไป... ยอนยืนอยู่ในงานศพของคนที่เธอไม่เคยเข้าใจมาก่อน และเพิ่งได้ตระหนักว่า… เรื่องราวนี้คุ้นเคยเกินไปเมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตนย้อนกลับมาเป็นเด็กอายุ 6 ขวบอีกครั้ง"คราวนี้…ฉันจะปกป้องพ่อให้ได้"
"คราวนี้…ฉันจะไม่เสียใจอีก"ในโลกนิยายกำลังภายในนี้ มีตัวละครอาจารย์ผู้ปลุกปั้นพระเอกขี้อวดให้เติบโตผ่านความตาย — ทั้งหล่อ สุภาพ อ่อนโยน เข้มแข็ง
แต่ปัญหาเดียวคือ… ลูกสาวคนเดียวของอาจารย์ ที่โง่เขลาและโลภมาก จนกลายเป็นตัวประกอบจอมสร้างปัญหาที่ตามรังควานพระเอกไปตลอดชีวิตขณะอ่านนิยาย ฉันเคยสาปส่งผู้หญิงคนนั้นนักหนา ว่า "ถ้าเป็นฉัน ไม่มีวันโง่แบบนั้นเด็ดขาด"
แต่ฉันดันได้มาเกิดเป็นเธอซะเอง!!ที่แย่ไปกว่านั้น… พ่อของฉันตายไปแล้ว และชื่อเสียงของฉันก็แย่ยิ่งกว่าขยะ
ฉันเลือกจะหนี…แต่สุดท้ายก็ถูกฆ่าตายอีกครั้งแล้วเมื่อฟื้นขึ้นมา… พ่อยังมีชีวิตอยู่!?"ถ้าอย่างนั้น… ชีวิตนี้ฉันจะต้องช่วยพ่อให้ได้!"แต่ทำไมคุณปู่ที่ในนิยายโผล่มาแค่ไม่กี่ครั้ง ถึงได้ออกโรงบ่อยขนาดนี้…?"ใครบังอาจแตะต้องหลานข้า… ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด!!"พ่อที่เคยนิ่งเฉยก็ดูจะเปลี่ยนไปอย่างประหลาด"แต่งงาน? ไม่ต้องหรอก… เยอนี่บอกว่าจะอยู่กับพ่อไปตลอดชีวิต"แล้วพระเอกที่เคยไม่เคยชายตามอง ก็เริ่มทำตัวแปลกขึ้นทุกวัน…"ทำไมเจ้าถึงคอยหลบหน้าข้า… หรือมันเป็นความผิดข้าอีกแล้ว?"แม้กระทั่งวายร้ายที่เคยฆ่าฉันในชาติก่อน ยังหันมาเอ่ยคำสำนึกผิด"แต่พออยู่ต่อหน้าเจ้า… ข้ารู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนเลวขนาดนั้น"
















ช่วยบอกที… แบบนี้มันถูกต้องแล้วเหรอ?