I Played the Role of the Adopted Daughter Too Well ฉันเล่นบทลูกสาวบุญธรรมได้ดีเกินไปซะแล้ว

เมื่อฉันหลุดเข้ามาในโลกนิยาย เป้าหมายของฉันมีเพียงแค่ "เอาตัวรอด และใช้ชีวิตอย่างสงบสุข"
‘ต้องอยู่ให้รอดให้นาน! และต้องมีความสุขให้ได้!’
ฉันจึง พยายามอย่างสุดความสามารถ
ตั้งใจจะสร้างชีวิตตัวเองด้วยสองเท้า เดินบน "เส้นทางที่เต็มไปด้วยดอกไม้"
แต่… ทำไมทุกอย่างมันเริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ?"ที่ไหนก็ตาม ตำแหน่งข้าง ๆ เจ้าคือของข้า เจ้าสัญญาแล้วว่าจะลูบหัวข้าตลอดชีวิต… จำไม่ได้หรือ?"
ผู้ชายที่เคยถูกแทงตายในต้นฉบับ ตอนนี้มองฉันด้วยแววตา หลงใหลและคลั่งรัก
หากฉันปฏิเสธ… เขาพร้อม ทำลายโลก"ข้าจะฆ่าเขาให้เอง แบบนั้นเจ้าก็จะมีความสุขใช่ไหม?"
พี่ชายคนที่ 5… ดูเหมือนจะ เสียสติไปแล้วเล็กน้อย"ตั้งแต่ตรงนี้… ทั้งหมดคือที่ดินของข้า และของเจ้าด้วย ข้าดีใจที่ได้หายใจไปพร้อมกับความฝันอันยิ่งใหญ่ของเจ้า"
พี่สาวคนที่ 4 ผู้ร่ำรวยที่สุดบนทวีปนี้ ชี้แผนที่และพูดด้วยแววตาเปล่งประกาย
แต่ปัญหาคือ… ฉัน ไม่มีความฝันใหญ่โตแบบเธอเลย!"ข้ารอคอยวันที่เจ้าจะปกครองวันเหมันต์อย่างสมบูรณ์"
แม้แต่พ่อบ้านยังหัวเราะด้วยแววตา… แปลก"ถ้าเจ้าไม่สืบสายเลือดเวอราทูซ์ หัวใจข้าคงหยุดเต้นพรุ่งนี้เช้า เจ้าโอเคกับแบบนั้นหรือ?"
พี่สาวคนโต… คนที่ควรเป็นทายาทในต้นฉบับ… ขู่เอาชีวิตตัวเองกดดันฉัน!?และปัญหาที่ใหญ่ที่สุด…
"คิดหรือว่าเจ้าจะหนีจากอ้อมแขนข้า แล้วมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง…?"
แม้แต่พ่อที่แข็งแกร่งกว่าต้นฉบับยังมองฉันด้วยสายตา… ไม่ปกติ










ฉันแค่ตั้งใจทำให้ดีที่สุด…
แต่ทุกคนในครอบครัวนี้เริ่ม หมกมุ่น เกินควร…
โลกที่ควรเป็นแค่ฉันเอาตัวรอดเงียบ ๆ ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!?